ေျမအေရာင္းအ၀ယ္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိပုံအဆင့္ဆင့္

အေဆာက္အအံု ဆိုတာ အရြယ္အစား အမ်ိဳးမ်ိဳး ရိွၾကသည့္ အတိုင္း
မည္ကဲ့သို႔ေသာ အေဆာက္အအံုကို ေဆာက္လုပ္မည္ျဖစ္ေစ အေျခခံ
အက်ဆံုး လိုအပ္ခ်က္ျဖစ္တဲ႔ ေျမကြက္လပ္ ရိွမွသာ ေဆာက္လုပ္လုိ႔
ရႏိုင္မည္ မဟုတ္ပါလား၊ ကိုယ္ပိုင္ ေျမကြက္ ရိွၿပီးသူမ်ားအဖို႔ မိမိပိုင္ဆိုင္ေသာ ေျမကြက္ေပၚတြင္ အရႈပ္အရွင္း ကင္းစြာျဖင့္ မိမိစိတ္တိုင္းက် ေဆာက္လုပ္ေနထိုင္ျခင္း၊ လြပ္လပ္စြာ ေရာင္းဝယ္ျခင္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ႏိုင္
ေသာ္လည္း ေျမကြက္ဝယ္ယူ၍ ေဆာက္လုပ္ေနထုိင္မည့္သူ   ရင္းႏီွးျမွဳပ္ႏွံမည့္သူမ်ားကေတာ့ စိတ္ခ်ယံုၾကည္မႈ ရိွေစရန္အတြက္ ပိုင္ဆိုင္မႈ ခိုင္မာရန္ လုပ္သက္ရင့္ ေရွ႕ေနမ်ား၊ အက်ိဳးေဆာင္မ်ားျဖင့္ စနစ္တက် ေဆာင္ရြက္ရမွာျဖစ္ပါတယ္။ ထိုကဲ့သို႔ ေျမ အေရာင္း အဝယ္ မ်ားျပဳလုပ္ရန္
အတြက္ စာခ်ဳပ္ ခ်ဳပ္ဆိုပံု အဆင့္ဆင့္ေလးေတြကို ျပန္လည္ မွ်ေဝလိုက္ရပါတယ္

မိမိဝယ္ယူလိုေသာ ေျမကြက္ကုိ မ၀ယ္ေသး မီ ပထမဆံုးအေနနဲ႔ အမည္ေပါက္ဟုတ္ / မဟုတ္ ကိုလည္းေကာင္း၊ အ႐ွဳပ္ အရွင္း ရွိ/မရွိ ႏွင့္ ေျမပုံ ရာဇဝင္ စစ္ / မစစ္ တို႔ကိုလည္းေကာင္းေသခ်ာစြာစစ္ေဆးရန္ လုိအပ္ပါတယ္။
အဆိုပါ အခ်က္မ်ားအားလံုး စစ္ေဆးၿပီးေသာအခါတြင္ ေအာက္ေဖာ္ျပပါ အခ်က္မ်ားကိုဆက္လက္ေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

၁။ စရံစာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္္ဆိုရန္ (စရံစာခ်ဳပ္ကို ကတိစာခ်ဳပ္ ဟုလည္း ေခၚပါသည္။

၂။ ေဖာ္ျပပါ ေျမကြက္ အေရာင္းအ၀ယ္ျပဳလုပ္ျခင္းအား ကန္႔ကြက္လိုပါက 
   ကန္ ့ကြက္ႏိုင္ပါေၾကာင္းသတင္းစာေၾကာ္ျငာထည့္ရန္။

၃။ ေၾကာျငာပါသည့္ေန႔မွစ၍ (၁၄) ရက္ အထိ ေစာင့္ၾကည့္ရန္။

၄။ ေၾကာ္ျငာပါသည့္ရက္မွ (၁၄) ရက္အတြင္း ကန္႔ကြက္မည့္သူမရွိပါက
   ေနာက္တစ္ရက္တြင္ေငြေပးေခ်ရန္
(ကန္႔ကြက္မႈတစ္စံုတစ္ရာရိွခဲ့လွ်င္အေရာင္းအဝယ္လုပ္ငန္းဆက္လက္ေဆာင္ရြက္လို႔ဆ မရႏိုင္ေသာေၾကာင့္ ကန္႔ကြက္သူမ်ားႏွင့္ အဆင္ေျပေအာင္ ညိွႏိႈင္းျခင္းကို အိမ္ရွင္ဘက္မွေဆာင္ရြက္ရမည္ျဖစ္ၿပီးဆက္လက္ေဆာင္ရြက္မည့္အေရာင္းအဝယ္လုပ္
ငန္းတြင္လည္း ေဖာ္ျပပါ ကန္႔ကြက္ခဲ့သူမ်ားပါ လက္မွတ္ ေရးထိုးရမည္ျဖစ္သည္။)

၅။ ေလ်ာ့ခ်ဳပ္တစ္ေစာင္ခ်ဳပ္ရန္ (အမည္ေပါက္လုပ္ရန္ ေလ်ာ့ခ်ဳပ္တစ္ေစာင္ခ်ဳပ္ရသည္။)

၆။ ပိုင္ရွင္အေနျဖင့္ ဝယ္ယူသူဘက္မွ အေရာင္းေျမပုံ ေမးလာလွ်င္ ထုတ္ျပႏုိင္ရန္္။ (အေရာင္းေျမပံု မရိွပါက ပိုင္ရွင္အမည္၊ ေျမတိုင္း / ေျမကြက္ အမွတ္၊ မွတ္ပံုတင္မူရင္း၊ စရံ စာခ်ဳပ္မိတၱဴမ်ားယူေဆာင္၍ အိုးအိမ္ / စည္ပင္ရံုးတြင္ပိုင္ရွင္ကိုယ္တိုင္သြားေရာက္ထုတ္ေပးရပါ
မည္။)

၇။ ေရာင္းခ်သည့္ အိမ္၏တန္ဖုိး အား ရာျဖတ္အဖြဲ႕မွ ျဖတ္ထားသည့္ တန္ဖုိး အတုိင္းအခြန္ေဆာင္ရန္။ (အဆိုပါ အခြန္အား ရာျပတ္ဌာနကို ေပးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။)

၈။ ေငြအေက်ေခ် သည့္အခ်ိန္တြင္ မွတ္ပုံတင္႐ုံး၌ မွတ္ပုံတင္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆုိရန္။

၉။ မွတ္ပံုတင္စာခ်ဳပ္ခ်ဳပ္ဆိုၿပီး ပစၥည္းလႊဲေျပာင္းယူရန္ အတြက္ ၀ယ္ယူထားေသာ အိမ္ႏွင့္ပတ္သက္သည့္စာရြက္စာတမ္းခ်ဳပ္ဆုိထားေသာ မွတ္ပုံတင္စာခ်ဳပ္၊ (အခြန္ေဆာင္ၿပီး) အေရာင္းအဝယ္စာခ်ဳပ္၊ ဂရံ စာခ်ဳပ္၊ မွတ္ပံုတင္မူရင္းႏွင့္ ေျမပံုမ်ားယူေဆာင္၍အုိးအိမ္ (သုိ႔မဟုတ္) စည္ပင္ ရံုး တြင္ အမည္ေျပာင္းရန္။ (အမည္ေျပာင္းသည့္အခါတြင္ လက္ရိွ အေရာင္းအဝယ္ျပဳလုပ္လွ်က္ရိွေသာ အိမ္၊ ေျမ ၏ အစ မွ အဆံုး ထိ အေရာင္းအဝယ္ျပဳလုပ္ထားသူမ်ားႏွင့္ အဆင့္ဆင့္ စာခ်ဳပ္စာတမ္း အစံုအလင္ျဖင့္ သြား၍လုပ္ေဆာင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ေရႊဆိုသည္မွာ....

ေရႊဆိုသည္မွာ..........

-အေခါက္ေရႊ (သို႕မဟုတ္) မီးလင္း
-၁၅ဲ ရည္ (ဆယ့္ငါးပဲရည္)
- ဒဂၤ ါးရည္ (သို႕) ၁၂ ေရြးစပ္
-၁၄ဲ ရည္ (ဆယ့္ေလးပဲရည္)
-ေရြးသံုးဆယ္စပ္
-မိုးႀကိဳး

"ေရႊ" ကိုခ်ိ္န္တြယ္ရာတြင္ "က်ပ္သား" ေပၚ မူတည္စံျပဳ၍ ခ်ိန္တြယ္ေသာေၾကာင့္ ေရႊအခ်ိန္အတြယ္တြင္ "က်ပ္သား" ၊ "ပဲသား" ၊ "ေရြးသား" ဟူ၍ အဆင့္ဆင့္ ပါရွိသည္။

တစ္က်ပ္သား = ၁၆ ပဲသား
တစ္က်ပ္သား = ၁၂၈ ေရြးသား (ရန္ကုန္အခ်ိန္)
တစ္က်ပ္သား = ၁၂၀ ေရြးသား (မႏၱေလးအခ်ိန္)
၁-ပဲသား = ၈ ေရြးသား (ရန္ကုန္အခ်ိန္)
၁-ပဲသား = ၇.၅ ေရြးသား (မႏၱေလးအခ်ိန္) ။

ေအာက္ပါတို႔မွာ ရန္ကုန္ အေလးခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္က်ပ္သား = ၁၆ ပဲ = ေရြး ၁၂၈
ငါးမူးသား = ၈ဲ (ရွစ္ပဲ) = ေရြး ၆၄
တစ္မတ္သား = ၄ဲ = ေရြး ၃၂
တမူးသား = ၂ဲ = ေရြး ၁၆
တပဲသား = ေရြး ၈ ။

ေအာက္ပါတို႔မွာ မႏၱေလး အေလးခ်ိန္ျဖစ္ပါသည္။
တစ္က်ပ္သား = ၁၆ ပဲ =ေရြး ၁၂၀
ငါးမူးသား = ၈ဲ(ရွစ္ပဲ) = ေရြး ၆၀
တစ္မတ္သား = ၄ဲ = ေရြး ၃၀
တစ္မူးသား = ၂ဲ = ၁၅ ေရြး
တစ္ပဲသား = ၇.၅ ေရြး ။

(ငါးမူးသားက်ေတာ့ေရြး၆၀ျဖစ္ၿပီးတစ္မူးသားက်ေတာ့ ၁၅ေရြးျဖစ္ေနျခင္းမွာက်ေနာ္လဲမသိေရွးအရင္လူမ်ားလက္ထက္ ကတည္းက အဲ့ဒီအတိုင္း သံုးႏႈန္းခဲ့ၾကတာျဖစ္သည္)
(ျမန္မာ့ အသံုးအႏႈန္းမ်ား၏ တိက်ပံု မွာတစ္ခါတစ္ရံ ထိုသို႕ျဖစ္တတ္သည္)။ ။

ေရႊ၏ အရည္အေသြးႏွင့္ အေခၚေဝၚျဖစ္ေပၚပုံ ......
မီးလင္း ႏွင့္ အေခါက္သည္ အတူတူ ေခၚေ၀ၚပံုသာကြဲသည္ ေရႊေစ်း အသံုးအႏႈန္းကို
အေခါက္ေရႊႏွင့္သာ အေရာင္းအ၀ယ္လုပ္သူမ်ား အသံုးျပဳေျပာၾကားၾကသည္။
အေခါက္ေရႊဆိုသည္မွာ ၉၉.၉၉ ရာခိုင္ႏႈန္းျဒပ္စင္ျဖစ္သည္။ 

၁၅ဲ ရည္ဆိုသည္မွာအေခါက္ေရႊ ၁၅ဲ
သားႏွင့္ ေၾကးနီ+ေဘာ္ အခ်ိဳးက် ၁ဲ(တစ္ပဲ) သားႏွင့္ေရာစပ္ၿပီး
တစ္က်ပ္သားျပည့္ေအာင္ျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္သည္။

ဒဂၤ ါးရည္ (သို႕) ၁၂ ေရြးစပ္ဆိုသည္မွာလည္း အေခါက္ေရႊ ၁၀၈ ေရြးကို ေၾကးနီ+ေဘာ္ ၁၂ 
ေရြးအခ်ဳိးက် ေရာစပ္ထားျပီး တက်ပ္သာျပည့္ေအာင္ျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္သည္။

၁၄ ဲရည္(ဆယ့္ေလးပဲရည္) ဆိုသည္မွာလဲ ထိုနည္း၄င္း အေခါက္ေရႊ ၁၄ဲ (ဆယ့္ေလးပဲ)သားကို
ေၾကးနီႏွင့္ ေဘာ္အခ်ဳိးက် ၂ဲသား(ႏွစ္ပဲသား) ေရာစပ္ထားျခင္းပဲျဖစ္ပါသည္။

ေရြးသံုးဆယ္စပ္ ဆိုတာကေတာ့ အေခါက္ေရႊ သံုးမတ္သား ေရြး (သို႕) ၁၂ဲ သားကို ေၾကးနီႏွင့္
ေဘာ္ အခ်ဳိးက် ၁ မတ္သားေရာစပ္၍ တစ္က်ပ္သား ျဖစ္ေအာင္ျပဳလုပ္ထားတာျဖစ္သည္။

မိုးႀကိဳး- ဆိုသည္မွာေတာ့ အေခါက္ေရႊ တစ္မတ္သား (၄ဲ) ကို ေၾကးနီ ႏွင့္ေဘာ္ အခ်ဳိးက်
သံုးမတ္သား(၁၂ဲ)သားေရာစပ္ ၍တစ္က်ပ္သားျဖစ္ေအာင္ျပဳလုပ္ ထားတာျဖစ္တယ္။
(မလြန္လြန္းဖူးလားကြယ္)

အေခါက္ေရႊတစ္က်ပ္သား ေစ်းဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ဆိုတာ သိရင္ က်န္တဲ့အေရႊအမ်ဳိးအစားေတြ
ရဲ႕ေစ်းဟာလဲ ဘယ္ေလာက္ရိွတယ္ဆိုတာ ဒီလို ဒီလို ေဖာ္ျမဴလာေလးေတြ ရိွတယ္ . . . ။

မႏၱေလအခ်ိန္အတြယ္ျဖင့္ တြက္ျပထားေသာ ေဖာ္ျမဴလာ ......
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၁၁၂.၅ / ၁၂၀ = ၁၅ဲရည္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၁၀၈ / ၁၂၀ = ဒဂၤ ါးရည္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၁၀၅ / ၁၂၀ = ၁၄ဲ ရည္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၉၀ / ၁၂၀ = ေရြးသံုးဆယ္စပ္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၃၀ / ၁၂၀ = မိုးႀကိဳးေစ်း ။

ရန္ကုန္အခ်ိန္အတြယ္ျဖင့္ ျပန္လည္တြက္ျပထားေသာ ေဖာ္ျမဴလာ ....
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၁၂၀ / ၁၂၈ = ၁၅ဲ ရည္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၁၁၅.၂ / ၁၂၈ = ဒဂၤါး ရည္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၁၁၂ / ၁၂၈ = ၁၄ဲ ရည္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၉၆ / ၁၂၈ = ေရြးသုံးဆယ္စပ္ေစ်း
အေခါက္ေရႊေစ်း x ၃၂ / ၁၂၈ = မိုးႀကိဳးေစ်း ... ျဖစ္ပါသည္ ။

အေခါက္ေရႊ ဟာေပ်ာ့တယ္ ေၾကးနီႏွင့္ေဘာ္ ပါ၀င္ႏႈန္းမ်ားလာေလ ေရႊဟာအရည္ညံေလမာလာေလျဖစ္ပါတယ္။ အေခါက္ေရႊကို မီးနဲ႕ နီရဲးလာေအာင္ အပူေပး ေရထဲသို႕ ခ်လွ်င္ေသာ္၄င္းဒီအတိုင္းပဲ အေအးခံလွ်င္ေသာ္၄င္းအ၀ါေရာင္အတိုင္း မေျပာင္းလဲပဲျမင္ေတြ႕ရပါလိမ္႕မယ္။

ေရႊထည္မ်ား၀ယ္ယူ ၀တ္ဆင္ၿပီးပါက ျပန္လည္ေရာင္းခ်ေသာအခါ
ေဘာက္ခ်ာေပ်ာက္လွ်င္ေသာ္၄င္း မိမိ၀ယ္ယူသည့္ဆိုင္မဟုတ္ပဲ
တစ္ျခားဆိုင္သို႕ေရာင္လွ်င္ေသာ္၄င္း ေစ်းအႏိွမ္ခံရပါတယ္။ 

အဲ့ဒါက ဘာျဖစ္လို႕လဲဆိုေတာ့
ေရႊထည္တစ္ခု လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ ဂေဟေဆာ္ရတယ္။ အဲ့ဒီဂေဟာေဆာ္ဖို႕က
အထည္လုပ္မည့္ေရႊ အမ်ဳိးအစား ၂ ဆကို ေၾကးနီႏွင့္ေဘာ္ ဆတူ၀န္းက်င္ ေရာစပ္ထားတဲ့ စပ္ခဲ ၁
ဆနဲ႕ေရာရတယ္။ ေရႊထည္တစ္က်ပ္သားဆိုပါက စပ္ခဲ ၁ ေရြးမွစ၍ ၅ ေရြး ၆ ေရြးအထိ၀င္ပါတယ္။

တစ္ခါတစ္ရံ တစ္ပဲ၀န္းက်င္သာ အတင္ခ်ိန္ရိွတဲ့ နားကပ္ လက္စြပ္ တစ္ခုခုျပဳလုပ္ပါကလဲ စပ္ခဲ ၁
ေရြး ၂ ေရြးအထိ၀င္ပါတယ္။ နားကပ္တစ္ရံဆိုပါစို႕ ေရႊခ်ိန္က ၁ဲ သားပဲရိွတယ္ စပ္ခဲက ၂
ေရြးေလာက္၀င္ေနတယ္။ ေရႊက ၅ ေရြးခြဲပဲက်န္ေတာ့တယ္။ ဆိုင္ကကိုယ္၀ယ္ခဲ့ေတာ့ ၁ဲ
ဖိုးေပးခဲ့ရတယ္။ တစ္ကယ္တမ္း ေရႊပါတာက ၁ဲ မျပည့္ဘူး။ အေလွ်ာ့တြက္လက္ခက ၃
ေရြးေလာက္ေပးရတယ္။ ကိုယ္၀ယ္မယ္ဆိုရင္ အတင္ခ်ိန္+အေလွ်ာ့တြက္လက္ခ ၁၀.၅
ေရြးဖိုးေပးခဲ့ရတယ္။ တစ္ကယ္တမ္း အဲ့ဒီအထည္မွာ ပါတဲ့ေရႊက ၅ ေရြးခြဲးေလာက္ပါတယ္။ ဒါကို
မိမိ၀ယ္ယူတဲ့ဆိုင္မွာ ျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုရင္ ျပႆနာမရိွဘူး ေရႊခ်ိန္ ၁ဲ ကိုလဲ ၁ဲ ဖိုးျပန္ေပးတယ္။

အေလွ်ာ့တြက္လက္ခ ၃ ေရြးယူထားတာကိုလဲ အထည္မပ်က္စီးေသးဘူးဆိုရင္
တစ္၀က္ဖိုးျပန္ေပးတယ္။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ မိမိ၀ယ္ယူတဲ့ဆိုင္ကို ျပန္ေရာင္းမယ္ဆိုရင္ အေလွ်ာ့တြက္
တစ္၀က္ေလာက္ပဲ႐ႈံးတယ္။ အျခားဆိုင္မွာ သြားေရာင္းမယ္ဆိုပါက သူတို႕လုပ္ထားတဲ့
အထည္မဟုတ္တဲ့အတြက္ လက္ရိွအထည္မွာပါတဲ့ ေရႊတန္ဖိုးကိုပဲ တြက္၀ယ္မွာျဖစ္ပါတယ္။
ေရႊပါ၀င္တာက ၅ ေရြးခြဲေလာက္ပဲရိွမယ္ဆိုရင္ သူတို႕အတြက္ အျမတ္က
တစ္ျခမ္းေလာက္ခ်န္လိုက္မယ္(တစ္ေရြး၏တစ္၀က္) ေရာင္းတဲ့လူမွာ ၅ ေရြးဖိုးပဲျပန္ရေတာ့မယ္။
၀ယ္တုန္းက ဆယ္ေရြးနဲ႕ တစ္ျခမ္းရိွတယ္ ငါးေရြးခြဲးေလာက္ ႐ႈံးသြားမယ္။

ေရႊဆိုင္တစ္ဆိုင္အေနျဖင့္ မိမိေရာင္းလိုက္ေသာ အထည္မိမိဆီျပန္မလာေလ ႀကိဳတ္ေလပဲ။
တစ္ခ်ဳိ႕ေရႊဆိုင္ေတြက က်ေတာ့လဲ ေရႊအရည္မျပည့္မွိဘူး ၁၅ဲ ရည္ဆိုရင္ ၁၄ဲ
ရည္ေလာက္ပဲရိွတယ္။ တစ္က်ပ္သားကို တစ္ပဲ ပိုစပ္ထားတဲ့အတြက္ တစ္ပဲ ကို ေလးေသာင္း
ငါးေသာင္း ၀န္းက်င္မွာရိွတယ္။ တစ္ရက္ကို ႏွစ္က်ပ္သားေရာင္းရရင္ တစ္သိန္းေလာက္က
အေလွ်ာ့တြက္ လက္ခ မပါေသးဘူး ပိုစပ္ထားတဲ့အတြက္နဲ႕တင္ျမတ္ေနၿပီ။ 

ျပန္လာေရာင္းေတာ့ ျပန္ေပးလိုက္တယ္။ ဘာျဖစ္လဲ ကိုယ္လုပ္ထားတဲ့ဟာ ကိုယ္ျပန္ေပးရတာ။ ၾကားထဲမွာ ေငြသံုးရတာေပါ့။ ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုရင္ အျမတ္က်န္ေနလိုက္တာေပါ့။
တစ္ကယ္ေတာ့ ဒါဟာ၀ယ္ယူတဲ့လူဆီကေန ပိုစပ္ထားတဲ့ အတြက္ကခိုးလိုက္တာပဲ။ ေရႊအေၾကာင္းဆိုရင္နားမလည္တဲ့လူကမ်ားေတာ့ တစ္ခ်ဳိ႕ေရႊဆိုင္ေတြက ညစ္ပတ္တယ္ ေရႊထည္က၀ယ္ထားတာၾကာေနၿပီ ။

၀ယ္တုန္းကေစ်း နဲ႕ ျပန္ေရာင္းတဲ့ အခ်ိန္ေစ်းဟာလဲေတာ္ေတာ္ကြာေနတယ္။ ဥပမာ ၀ယ္တုန္းက တစ္သိန္း ေပးထားရတယ္ဆိုရင္ အခုတစ္သိန္းခြဲေလာက္ ရ ရမွာ။ ဒါေပမယ့္ တစ္သိန္း သံုးေသာင္းေလာက္ပဲ ေပးတယ္။
ေရာင္းတဲ့လူကလဲ နားမလည္ေတာ့ သံုးေသာင္းေလာက္ျမတ္တာနဲ႕ ေက်နပ္ေနတယ္ အဲ့ဒါမ်ဳိးေတြလုပ္ၾကတယ္။ 

ေရႊဆိုင္ႀကီးေတြမွာ ေရာင္းလိုက္ရတဲ့အထည္ တစ္၀က္ေလာက္က
ဆိုင္ကိုျပန္လာတယ္။ တစ္၀က္ေလာက္က ဆိုင္ကိုယ္ျပန္မေလာေတာ့ဘူးလို႕
ခန္႕မွန္းေျခသိရပါတယ္။ ေရႊထည္မ်ား၀ယ္ယူမည္ ဆိုပါက ထိုကဲ့သို႕ ရိွပါသည္။ 

တစ္ကယ္လို႕ ပိုက္ဆံေပ်ာက္ပ်က္သြားမွာစိုးလို႕ ေရႊ၀ယ္ထားခ်င္တယ္ဆိုရင္ အခဲလိုက္၀ယ္ထားတာ
အဆင္အေျပဆံုးပါ။ တစ္က်ပ္သားကို ေရာင္းေစ်းနဲ႕ ၀ယ္ေစ်း ၁၅၀၀ ပဲခြါတယ္။ ဒါကလဲ ေခါက္ေရႊ
သီးသန္႕ေရာင္းတဲ့ ဆိုင္ေတြ ေစ်းမွန္တဲ့ ဆိုင္ေတြမွပါ။ 

တစ္ခ်ဳိ႕ေရႊဆုိင္မ်ားစို ၀ယ္တဲ့အခါမွာ
လက္ရိွေပါက္ေစ်းထက္ တစ္ေသာင္းေလာက္ပိုေရာင္းတယ္ ျပန္၀ယ္တဲ့အခ်ိန္က်ေတာ့
တစ္ေသာင္းေလာက္ ေလ်ာ့ေပးျပန္ေရာ ၀ယ္ေတာ့တစ္ေသာင္းနာ ေရာင္းေတာ့တစ္ေသာင္းနာ။
ရြာသူ ရြာသားအေပါင္းကို ဗဟုသုတျဖစ္ေစလိုတဲ့ ေစတနာနဲ႕ ေရးလိုက္တာပါ။ အမွားမ်ား
မျပည့္စံုသည္မ်ား ေတြ႕ရိွရပါက ျပန္လည္ ျဖည့္စြပ္ေပးၾကပါရန္ . . . . . ။ ။

ေရႊတန္ဖိုး တြက္ခ်က္နည္း ............

ျမန္မာႏိုင္ငံသံုး ေရႊခ်ိန္တြယ္စနစ္ျဖစ္သည့္ က်ပ္၊ ပဲ၊ ေရြး ျဖင့္ ေရႊတန္ဖိုးကို တြက္ၾကည့္ၾကရေအာင္ . . .။

ရန္ကုန္အေလးခ်ိန္စနစ္ျဖင့္ တြက္သည္ .....
အဆင့္(၁)။ ။ ေရႊအေလးခ်ိန္ "က်ပ္၊ ပဲ၊ ေရြး" ကို "က်ပ္သား" သို႔ ဖြဲ႕ယူပါ။
အဆင့္(၂)။ ။ ရရွိေသာ "က်ပ္သား" ကို ေရႊတစ္က်ပ္သား ေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ေျမွာက္ပါက ေရႊအေလးခ်ိန္အတြက္ က်သင့္တန္ဖိုးကို ရရွိပါမည္။

Formula:
ေရြး / 128 + ပဲ / 16 + က်ပ္ x ေရႊ ၁ က်ပ္သား တန္ဖိုး = ေရႊအေလးခ်ိန္၏ က်သင့္ေငြေပါင္း

ဥပမာ:
ေရႊ ၁ က်ပ္သားလွ်င္ 650,000 ေစ်းႏႈန္းျဖင့္ ေရႊခ်ိန္ ၁ က်ပ္သား၊ ၃ ပဲ၊ ၅ ေရြးအတြက္ သင့္ေငြေပါင္းကို ရွာမယ္ဆိုရင္ ရန္ကုန္ေဘာက္ခ်ာမွ ေရႊတန္ဖိုးတြက္နည္း ။

5 / 128 + 3 / 16 + 1 x 650.000 = 797265.625
ဒါေၾကာင့္ ၁ က်ပ္သား၊ ၃ ပဲ၊ ၅ ေရြး ကို 797265.625 က်သင့္မွာ ျဖစ္ပါတယ္။

မွတ္ခ်က္ .. ရန္ကုန္ေဘာက္ခ်ာကို ရန္ကုန္ေရြးနဲ႔တြက္ျပီး မႏၱေလးေဘာက္ခ်ာကို မႏၱေလးေရြးနဲ႔ပဲတြက္ရပါမယ္ ။ 
ဥပမာ ; မႏၱေလးေရြးစနစ္ ၁၂၀ ထားျပီးေတာ့ ...
5 / 120 + 3 / 16 x 650.000 ဆိုျပီးတြက္ရင္ တန္ဖိုးမတူတာထြက္လာပါ့မယ္ ။ အဲ့ဒါေၾကာင့္ ရန္ကုန္ေဘာက္ခ်ာကို မႏၱေလးလိုတြက္လွ်င္ 
( 5 x 120 / 128 ) ÷ 120 + 3 / 16 + 1 x 650.000 = 797265.625 ။ ဆိုျပီးတြက္ရပါလိမ့္မယ္။
ဆိုလိုတာက ရန္ကုန္ေရြးကို မႏၱေလးေရြးျဖစ္ေအာင္ ေျပာင္းဖို႔ လိုအပ္ပါတယ္ ။

မႏၱေလးေဘာက္ခ်ာမွ ေရႊတန္ဖိုးတြက္နည္း ...

ေရြး / 120 + ပဲ / 16 က်ပ္ x ေရႊ ၁ က်ပ္သား တန္ဖိုး = ေရႊအေလးခ်ိန္က်သင့္ေငြေပါင္း။

Myanmar ပိဿာ Viss vs Kilogram/gram
Table of mass units
Myanmar Matric Imperial/US

ေရြးေလး yway lay = 136.078 mg = 2.1 grain
ေရြးႀကီး yway gyi = 272.155 mg = 4.2 grain
ပဲသား petha = 1.02058 g = 15.75 grain
မူးသား mutha = 2.04117 g = 31.5 grain
မတ္သား mattha = 4.08233 g = 63 grain
ငါးမူးသား nga mutha = 8.16466 g = 0.288 oz
က်ပ္သား kyattha = 16.3293 g = 0.576 oz
အဝက္သား awettha = 204.117 g = 7.2 oz
အစိတ္သား aseittha = 408.233 g = 14.4 oz
ငါးဆယ္သား ngase tha = 816.466 g = 1.8 lb
ပိဿာ peittha = 1.63293 kg = 3.6 lb
အခ်ိန္တစ္ရာ achein taya = 163.293 kg = 360 lb
"five mutha", but in fact it is only four. ဟု ဝီကီပီးဒီးယားတြင္း ျပထားသည္၊
သို႔ေသာ္ ငါးမူးသားဆိုသည္မွာ ေငြတစ္က်ပ္၏တဝက္ ျပားငါဆယ္ကို ျမန္မာက ငါးမူဟုေခၚေသာေၾကာင့္ျဖစ္သည္ဟု ယူဆပါသည္ ။
Traditionally know က်ပ္သား as a tical in English.
Traditionally known ပိဿာ as a viss in English.

credit to all webs.

ေလးဆယ္မွသည္ ေရွ ့ဆက္ခ်ီဖို ့

အသက္ ၄ဝ အရြယ္။ လူငယ္ဘဝကို ႏႈတ္ဆက္ခ်ိန္ပဲ ျဖစ္ပါတယ္။ လူငယ္တုန္း က စားခ်င္သလိုစား၊ သြားခ်င္သလို သြား၊ ေနခ်င္သလိုေနခဲ့ေပမဲ့ ၄ဝ ပိုင္းေရာက္ ၿပီဆို သတိထားရပါေတာ့မယ္။ အထူးသျဖင့္ က်န္းမာေရးေပါ့။ ဘာလို႔လဲဆိုေတာ့  ေရွ႕လာမယ့္ အသက္ႀကီးပိုင္း အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ရေတာ့မွာ ျဖစ္လို႔ ပါ။ ကားတစ္စီးနဲ႔ နမူနာျပဳေျပာရရင္ အ ႏွစ္ ၄ဝ လံုးလံုး သံုးလာတဲ့ ကားဟာ ကား အိုစာရင္းထဲ ေရာက္ေနပါၿပီ။ ဒါေပမဲ့ စနစ္တက်နဲ႔ ျပင္ဆင္မြမ္းမံတာမ်ိဳး အၿမဲ လိုလုပ္ေပးရင္ေတာ့ ကားသစ္ေတြနဲ႔ ယွဥ္ႏိုင္ေသးတာေပါ့။ (ကားအုိ၊ကားေဟာင္း ေတြကိုေတာ့ အခုေနခါမွာ ျပန္အပ္ေနရ ပါတယ္) လူက်ေတာ့ ျပန္အပ္လို႔ မရဘူး။ စလစ္အသစ္ထုတ္ လုပ္လည္း မရဘူး။ Overhaul လုပ္လို႔လည္း မရဘူး။ ႏွစ္ ၄ဝ လံုးလံုး စားေသာက္ေနလာခဲ့တာ။ အဆိုး ေတြေရာ၊ အေကာင္းေတြေရာ သင့္တာေရာ၊ မသင္တာေရာ အစံုပဲ။ ကံေကာင္း ေထာက္မလို႔ ႀကီးႀကီးက်ယ္က်ယ္ ေထြ ေထြထူးထူး ေရာဂါႀကီးေတြ မျဖစ္ခဲ့တာ။ ဒီေတာ့ ၄ဝ ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ လူငယ္ တုန္းကလို မဆင္မျခင္ လုပ္လို႔ မရေတာ့ ပါဘူး။ ေရွ႕လာမယ့္ အoသက္အပုိင္းအျခား အတြက္ ဆင္ျခင္ျပင္ဆင္ရမယ္။
ကေန႔ကမၻာအဝွမ္းၾကည့္ၾကည့္ပါ။၄ဝေရာက္လာတဲ့တိုင္ ဆင္ျခင္မျပင္ဆင္ တာေတြ မရွိၾကလို႔ ၄ဝ နဲ႔ ၆ဝ အရြယ္ေတြ ေရာဂါအထူဆံုး၊ အေသအမ်ားဆံုး ျဖစ္ ေနၾကတယ္။၄ဝ ဝန္းက်င္ လူလတ္ပိုင္းေတြမွာ ဆုိရင္ ႏွလံုးေသြးေၾကာ အဆီပိတ္တာ၊ ေသြးတိုး၊ ေသြးခ်ိဳ၊ အသည္းအဆီဖုံုး၊ သည္းေျခအိတ္ ေက်ာက္တည္တာေတြ၊ အစာအိမ္ေရာဂါေတြ၊ ေက်ာက္ကပ္ ေက်ာက္တည္တာ၊ အဆစ္အျမစ္ေရာင္ ေရာဂါေတြ အျဖစ္မ်ားၾကတယ္။ ကင္ဆာ ေရာဂါေတြေၾကာင့္ ေသတာလည္းမ်ား တယ္။ ဒါေၾကာင့္ သန္တုန္း၊ ျမန္တုန္း ၄ဝ ဝန္းက်င္ လူလတ္ပိုင္းကတည္းက ေျပာခဲ့တဲ့ ေရာဂါမ်ိဳးေတြ မျဖစ္ေေအာင္ ကာကြယ္ရတယ္။ တားရမယ္။ကာကြယ္မယ္၊ တားမယ္ဆိုၿပီး ပါးစပ္နဲ႔ ေျပာေန႐ုံနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူး။ ဗဟု သုတ (Knowledge) ေတြ ရွိရမယ္။ ေလ့ လာရမယ္။ သေဘာထား ခံယူခ်က္ (Attitude) ေတြ ျပင္ရမယ္။ ေျပာင္းရ မယ္။ မွားေနတဲ့ အယူအဆ အေတြး အေခၚေတြ ျပင္ရမွာ။ Attitudeေျပာင္းၿပီးၿပီဆိုရင္လည္းတကယ္လက္ေတြ႔က်က် လုပ္ေဆာင္ရမယ္ ေကာင္းတဲ့ အမူအ က်င့္စ႐ိုက္ေတြအျဖစ္ Pratice လက္ေတြ႔ က်င့္ေဆာင္ရမယ္။ငယ္ငယ္တုန္းက ႀကိဳက္တာေတြ အကုန္လံုး စားခ်င္သလို စားခဲ့တယ္။ ည ဘက္ဆိုလည္း မအိပ္ဘူး။ ကဲခ်င္တာေတြ ကဲခဲ့ၾကတယ္။ အရက္ဆိုလည္း မူးေအာင္ ေသာက္ရမွ ေက်နပ္တယ္။ မမူးရင္ေတာင္ အမူးၿပိဳင္ၾကေသးတယ္။ အားကစားလည္း လုပ္ခ်င္မွ လုပ္တယ္။ မလုပ္တာ မ်ားပါ တယ္။ လုပ္ရေကာင္းမွန္းလည္း မသိဘူး။ ဝါသနာပါတဲ့သူေတြကေတာ့ လုပ္ၾက
တယ္။ လုပ္တဲ့သူေတြ က်ေတာ့လည္း အျပင္းအထန္လုပ္ၾကတာ။ နည္းစနစ္ေတြ မရွိဘူး။ အေပ်ာ္အပါးဆိုလည္း ပြဲတိုင္း ေက်ာ္ မလြတ္ေစရဘူး။ အႏၲရာယ္ရွိတဲ့ ဆိုင္ကယ္စတန္႔ေတြ၊ ကားစတန္႔ေတြဆို လည္း လုပ္ခဲ့ၾကတယ္။ အခုေတာ့ ဒါေတြ ...ဒါေတြ ...ၿပီးခဲ့ပါၿပီ ...ၿပီးခဲ့ပါၿပီဆုိၿပီး အားလံုးကို ေမ့ပစ္လိုက္ပါ။ ျ>ြခင္း ခ်က္အေနနဲ႔ မေမ့ႏိုင္စရာ မေမ့ရက္ ႏိုင္သူ၊ ဒါ မ်ိဳးေလးေတြေတာ့ ရွိပါလိမ့္ မယ္။
၄ဝ အရြယ္ေရာက္ၿပီဆိုတာနဲ႔ ဟင္း သီးဟင္းရြက္နဲ႔ သစ္သီးေတြ အဓိကစားရ မယ္။ ဒါမွ ကိုယ့္အတြက္လိုအပ္တဲ့ ဗီတာမင္ေတြ၊ သတၱဳဓာတ္ေတြရၿပီး ေရာ ဂါဘယေတြ ကာကြယ္ႏုိင္မယ္။သဘာဝ လတ္ဆတ္တဲ့ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ၊ အသီးသီးေတြထဲမွာ ေရာဂါေတြကို ကာ ကြယ္ႏိုင္၊ တိုက္ဖ်က္ႏုိင္တဲ့ ဗီတာမင္ေတြ၊ သတၱဳဓာတ္ေတြ၊ အင္ဇိုင္းေတြ ပါတယ္ ေလ။ အဲဒါေတြသာ မွန္မွန္စားရင္ ဘယ္ အားေဆး၊ ထိုးေဆးမွ မလိုဘူး။ ႏွာေစး၊ ေခ်ာင္းဆိုးေတာင္ ျဖစ္ခဲတယ္။ အဲ တစ္ခု ေတာ့ ရွိတယ္။ အဲဒီဟင္းသီးဟင္းရြက္နဲ႔ သစ္သီးေတြက ဓာတုေဆးဝါး သံုးတာေတြ ကင္းဖို႔ေတာ့ အေရးႀကီးတယ္။
သဘာဝ ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ၊ သစ္သီးေတြထဲမွာ ဓာတ္တိုးဆန္႔က်င္ ဓာတ္ပစၥည္းေတြ ပါတယ္။ အဲဒီဓာတ္ေတြ ဟာ ခႏၶာကိုယ္ထဲက ေရာဂါျဖစ္ႏိုင္တဲ့ ကလာပ္စည္း (ဆဲလ္) ေတြကို ေရာဂါမ ျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္တိုက္ဖ်က္ေပးတဲ့ အစြမ္းေတြ ရွိတယ္။ ဒါေၾကာင့္ လူလတ္ ပိုင္းအရြယ္ကတည္းက ေရာဂါေတြ မျဖစ္ ေအာင္ ေန႔တိုင္း၊ အစာစားတိုင္း ဟင္းသီး ဟင္းရြက္ေတြ စားေပးရမယ္။ အစာစား ၿပီး တိုင္းလည္း အရည္ရႊမ္းတဲ့ သစ္သီး တစ္မ်ိဳးမ်ိဳး၊ ဒါမွမဟုတ္ ေဖ်ာ္ရည္တစ္မ်ိဳး မ်ိဳး စားရမယ္။ ေသာက္ရမယ္။ အခုျဖစ္ ေနၾကတာက ထမင္းစားၿပီး ၿပီဆိုရင္ အခ်ိဳပြဲ တည္းေနၾကတယ္။ အဲဒါလြဲေနတယ္။ တကယ္က သဘာဝသစ္သီးခ်ဥ္ ဒါမဟုတ္ ေဖ်ာ္ရည္တစ္မ်ိဴးမ်ိဳး တည္းရမွာ။ အလွဴ မဂၤလာပြဲေတြမွာဆို ထမင္းစားၿပီး အခ်ိဳပြဲ တည္းၾကတာ ထံုးစံျဖစ္ေနၿပီ။ တကယ္ဆို အခ်ဥ္ပြဲတည္းရမွာ။
၄ဝ လူလတ္ပိုင္းအရြယ္ ေရာက္လာ ရင္ ငယ္ငယ္တုန္းကလို အမ်ားႀကီး မစား သင့္ေတာ့ဘူး။ ေလွ်ာ့စားရမယ္။ ဗိုက္ထဲ က အစာေျခအဂၤါအစိတ္အပိုင္းေတြဟာ ႏွစ္ေပါင္း ၄ဝ ေလာက္ အလုပ္လုပ္ခဲ့ရတာ မို႔ ပင္ပန္းေနၾကၿပီ။ ေနာက္တစ္ခုက အစာအမ်ားႀကီး စားရင္ ႏွလံုးကလည္း အလုပ္ပိုလုပ္ရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ အစာ စားရင္ ႏွလံုးလည္း သက္သာ၊ ကိုုယ္တြင္း က အစိတ္အပိုင္းေတြလည္း သက္သာ ေအာင္ ညႇာတဲ့ အေနနဲ႔ ဗိုက္တင္းေအာင္ မစားပါနဲ႔။ ေလွ်ာ့စားပါ။ (မွတ္ခ်က္... ပုဆိုး ေလွ်ာ့စားခုိင္းျခင္းမဟုတ္ပါ။ အစာ ပမာဏ ေလွ်ာ့စားရန္ ဆိုလိုျခင္း ျဖစ္ပါသည္္။)
ကြၽန္ေတာ္တို႔တစ္ေတြဟာ ထမင္းကုိ အားျပဳစားၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္မို႔လည္း ထမင္းကို ျမန္မာတို႔ရဲ႕ ွStaple Foodသသိ လို႔ ေတာင္းဆိုထားတယ္။ ထမင္းစားရမွ တင္းတိမ္ ေက်နပ္ၾကပါတယ္။ စားရင္ လည္း ဗိုက္ကားေအာင္ စားတတ္ၾကပါ တယ္။ ထမင္းဟာ ကစီဓာတ္ (Carbohydrate) ျဖစ္တဲ့ ကစီဓာတ္ေတြ မ်ားၿပီး လူလတ္ပိုင္းေတြ ဆီးခ်ိဳျဖစ္ၾကတာ။ ျမန္မာျပည္မွာေတာ့ ထမင္းအစားမ်ားလို႔ ဆီးခ်ိဳျဖစ္ၾကတာပါ။ မျဖစ္႐ုိးလား။ တစ္ ေန႔ကို ထမင္း ၃ နပ္စားတယ္။ တစ္ခါစား ရင္လည္း ႏွစ္ပန္းကန္၊ သံုးပန္းကန္ စားၾကတာဆိုေတာ့ ကာဗိုဟုိက္ဒရိတ္ေတြ မ်ားၿပီး ဆီးခ်ိဳျဖစ္ကုန္ၾကတာေပါ့။ ဒါေၾကာင့္ လူလတ္ပိုင္းေတြ အခ်ိဳစားတာ ထိန္းဖို႔လိုပါတယ္။ သၾကားလံုးဝ ေရွာင္ ႏိုင္ရင္ ေကာင္းပါတယ္။ အျခားအခ်ိဳစာ ေတြလည္း အတတ္ႏိုင္ဆံုး ေရွာင္ရပါ မယ္။ တစ္သက္လံုး စားခဲ့ၿပီးၿပီပဲဲ။
ဟင္းသီးဟင္းရြက္ေတြ သစ္သီးေတြ စားပါလို႔ ေျပာခဲ့ေတာ့ သတ္သတ္လြတ္ စားခိုင္းတာမဟုတ္ပါဘူး။ အေလးေပး စားဖို႔၊ ဦးစားေပးစားဖို႔ ေျပာတာပါ။ အသားငါးေတြလည္း စားရမွာပါ။ ကိုယ္ခံ စြမ္းအား ျဖည့္ဖို႔အတြက္ အသားဓာတ္ လည္း လိုပါတယ္။ အသားစားတဲ့ အခါ မွာေတာ့ အဆီ၊ အေခါက္ေတြ ေရွာင္ရပါ မယ္။ အသားခ်ည္းသက္သက္ စားရ မယ္။ ငါးကိုေတာ့ အဆီေရာ၊ အသားေရာ စားလို႔ ရတယ္။ ငါးဆီက်ေတာ့ အဆိုးမ ျဖစ္ပါဘူ။ အက်ိဳးျပဳပါတယ္။
ေနာက္ၿပီး လူလတ္ပိုင္းေတြ မလုပ္ သင္ေတာ့တဲ့ အရာေတြ ရွိပါတယ္။ အဲ့ဒါ ကေတာ့ ေဆးလိပ္ေသာက္တာနဲ႔ အရက္ ေသာက္တာပါဘဲ။ေဆးလိပ္ေသာက္ တတ္ရင္လည္း ျဖတ္ပါ။ အရက္ေသာက္ တတ္ရင္လည္း ျဖတ္ပါ။ ခ်က္ျခင္းႀကီး မျဖစ္ႏိုင္ရင္လည္း ျဖည္းျဖည္းျခင္း ျဖတ္ ပါ။
မလုပ္သင့္တာေတြ ျဖတ္ၿပီးေတာ့ မ ျဖစ္မေန လုပ္သင့္တာကေတာ့ ကိုယ္ လက္လႈပ္ရွား ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္ရမွာပါ။ ေလ့က်င့္ခန္းေတြ အားကစားေတြ ျပင္း ျပင္း ထန္ထန္ လုပ္ရမွာ မဆုိလိုပါဘူး။ ေပါ့ေပါ့ပါးပါး အားကစားေတြ ျပင္းျပင္း ထန္ထန္ လုပ္ရမွာ မဆုိလိုပါဘူး။ ေပါ့ေပါ့ ပါးပါး အားကစားတစ္မ်ိဳးမ်ိဳးေပါ့။ ၾကက္ ေတာင္႐ိုက္တာ၊ ပင္ေပါင္ ႐ုိက္တာ (စားပြဲတင္တင္းနစ္)၊ ေရကူးတာ၊ ကာယ ေလ့က်င့္ခန္း လုပ္တာမ်ိဳးေတြ လုပ္ရပါ မယ္။ ေလေကာင္းေလသန္႔ရတဲ့ ေနရာ ေတြမွာ လမ္းသြက္သြက္ေလွ်ာက္တာ၊ ရြ ရြေလး ေျပးတာမ်ိဳး လုပ္ရင္လည္း ေကာင္းပါတယ္။
ေရာဂါေတြ မျဖစ္ေအာင္ ကာကြယ္ တဲ့ အေနနဲ႔ အစာလည္းေဆး၊ ေဆးလည္း အစာ ျဖစ္တဲ့ အစားအစာေတြလည္း မၾကာမခဏစားရပါမယ္။ ေန႔တိုင္းလည္း စားႏိုင္ပါတယ္။ ကင္ဆာေရာဂါ၊ ႏွလံုး ေရာဂါ၊ ႏွလံုးေသြးေၾကာေရာဂါ၊ ေသြးတိုး ေရာဂါေတြ မျဖစ္ေအာင္ ၾကက္သြန္ျဖဳ၊ ၾကက္သြန္နီစားရမယ္။ ကင္ဆာေတြ မျဖစ္ေအာင္ သေဘၤာရြက္၊ ရဲယိုရြက္ေတြ စားရမယ္။ ေက်ာက္တည္တာေတြ မျဖစ္ ေအာင္ ေက်ာ္ကဖ႐ုံသီးစားရမယ္။ ကိုယ္ ထဲက အဆိပ္အေတာက္ေတြ ထုတ္တဲ့ အေနနဲ႔ ကန္စြန္းနီစားရမယ္။ ေသြးထဲမွာ အဆီဓာတ္ေတြ ရွင္းေအာင္ ၾကက္နားရြက္ မိႈအနက္ စားေပးရမယ္။ အသက္ရွည္ေစ တဲ့ ျမင္းခြာရြက္ စားရမယ္။
အသက္ ၄ဝ ျပည့္ေတာ့မယ့္ သူေတြ အတြက္လည္း စကားလက္ေဆာင္ပါး လိုက္ပါတယ္။ အသက္ ၄ဝ ျပည့္တဲ့ ေနမွာ ႏြားႏုိ႔စစ္စစ္ တစ္ပိႆာတိတိ ေသာက္ပါ။ တစ္ပိႆာေက်ာ္လည္း ရပါ တယ္။ ေသာက္ႏိုင္သေလာက္ေသာက္ပါ။ ဘာေၾကာင့္ လဲဆိုေတာ့ အေမ့ႏုိ႔ဟာ အသက္ ၄ဝ အထိဘဲ စြမ္းအားေပးႏုိင္ပါ တယ္။ အသက္ ၄ဝ ေနာက္ပိုင္းကစလို႔ စြမ္းအားေတြ ဆက္ရဖို႔အတြက္ သတိျပဳ တဲ့ အေနနဲ႔ ႏြားႏို႔ေသာက္ေစတာ ျဖစ္ပါ တယ္။တကယ္လည္း အသက္ ၄ဝ ေနာက္ပုိင္းမွာ ႏို႔ိကို ေန႔စဥ္ေသာက္သင့္ ပါတယ္။ ကယ္စီယမ္ဓာတ္ ျဖည့္ၿပီးသား ျဖစ္တာေပါ့။ အမ်ိဳးသမီးေတြဆို ပိုလို႔ ေတာင့္ ေသာက္သင့္ေသးတယ္။ အ႐ိုးပြ ေရာဂါ ကာကြယ္ၿပီးသားျဖစ္တာေပါ့။
ဘဝရဲ႕ ေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ လူလတ္ ပုိင္းအရြယ္ေတြဟာ ဘဝမွာေအာင္ျမင္ခ်ိန္ အေကာင္းဆံုးအခ်ိန္ျဖစ္ေပမယ့္ က်န္းမာ ေရးအတြက္ လစ္လ်ဴ႐ႈၾကတာေၾကာင့္ ေစာေစာစီးစီး ေသေနၾကတယ္။ သားသ မီးေတြဆိုလည္း မိတဆိုး၊ ဖတဆိုးျဖစ္လို ျဖစ္၊ မိန္းမေတြလည္း မုဆိုးမ ျဖစ္ရ၊ ေယာက္်ားလည္း မုဆိုးဖိုျဖစ္ရ၊ မိအို ဖအို ေတြဆိုလည္း သားသမီးေတြ ဆံုး႐ႈံးရနဲ႔ က်န္းမာေရး အေလးေပး သတိခ်ပ္ၾကပါ။

                                                  (မ်ိဳးမင္းထြန္)

Posted via Blogaway